12 χρόνια

Τι μέρα κι εκείνη…
Είδα δυό μάτια ορθάνοιχτα να με κοιτούν και δακτυλα μικρά να σφιγγουν το χαμόγελό μου..
Κι ευχαρίστησα όσους μπόρεσα να θυμηθώ….Κι ύστερα,αφέθηκα ελευθερος να χαζεύω τη συνέχεια μου,να την ποτίζω μ ευχές και να σπαταλάω δάκρυα,σπονδή σ όσα ζητούσα για σένα απ όλους τους θεούς του κόσμου…
Και δώδεκα χρόνια μετά,δε σταμάτησα ακόμα…Και για νεο τάμα, τον εαυτό μου θα χαρίσω ακόμα,για να μη σβήσει ποτέ το χαμόγελο από το πρόσωπό σου και για να μάθεις να πετάς ψηλότερα….

Νικος Λ.

Advertisements
Gallery | This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s